Πάντα ήμουν fan της επιστημονικής φαντασίας. Οτιδήποτε έβλεπα και δεν το είχα σκεφτεί ή τα σύνορα της φαντασίας μου δεν έφταναν μέχρι εκεί με ξάφνιαζε και ενθουσίαζε τα μάτια μου. Γενικότερα οι ταινίες μέσω μιας καλής σκηνοθεσίας μπορούν να σε οδηγήσουν σε μονοπάτια του μυαλού σου που δεν τα είχες εξερευνήσει μέχρι τότε. Συγκίνηση, αδρεναλίνη, σοκ και φυσικά αγάπη!
Αυτό που όμως ξέρω μέσα μου, και το πιστεύω ακράδαντα όμως, είναι πως η πραγματικότητα μπορεί να θεωρηθεί η μεγαλύτερη ιστορία φαντασίας. Κάποια πράγματα που μπορεί να αντιμετωπίσεις στη ζωή μπορεί να σε εκπλήξουν τόσο πολύ (είτε ευχάριστα, είτε δυσάρεστα!)
που ούτε σε ταινία δεν περίμενες να δεις κάτι ανάλογο.
Όσον αφορά τον έρωτα (ναι, ξέρω όλο εκεί το γυρνάω) θεωρώ ότι οι έφηβες της γενιάς μου αντιμετωπίζουν σοβαρό πρόβλημα. Οι χολιγουντιανές ταινίες παρουσιάζουν ένα πρότυπο άνδρα ιδιαίτερα ανθυγιεινό και ένα είδος έρωτα αρρωστημένο. Ας πάρουμε ως παράδειγμα τα block-busters Twilight Series που δίνουν το παράδειγμα ενός χλωμού 107χρονου βρικόλακα που μοιάζει με 17 και μιας χαζοβιόλας που είναι και μοιάζει με 17(στην αρχή του βιβλίου).
Is it even legal? Όσο μοιάζεις νέος έχεις δικαιώματα δηλαδή? Τι να πουν οι λιγοστοί 107χρονοι που θα ήθελαν να περάσουν σίγουρα την τελευταία μέρα τους με μια 17χρονη.
Μην με παρεξηγήσετε. Μ' άρεσαν τα βιβλία, αλλά από κοινωνικής άποψης ... that's so wrong!
Για να μην μιλήσω για τα ηλίθια happy endings... Το χειρότερο για μια ταινία είναι να καταλαβαίνεις τι θα γίνει στο τέλος. Και ας είμαστε ειλικρινείς: happy endings are so predictable.
Δεν λέω βέβαια όλοι να πεθαίνουν στο τέλος αλλά είναι ωραίο να βλέπεις που και που κάτι διαφορετικό. Και για να τελειώσω θα κάνω μια καταγραφή αγαπημένων μου ταινιών που δεν είχαν ευτυχισμένο τέλος για τους πρωταγωνιστές ή για έναν από αυτούς. (I know, I'm a freak)
Το ωραίο είναι ότι μπορεί κάποιος να μην θεωρεί κακό τέλος αυτό που θεωρώ εγώ αλλά το blog είναι δικό μου οπότε μην περιμένεις οπτιμισμό!
Αυτό που όμως ξέρω μέσα μου, και το πιστεύω ακράδαντα όμως, είναι πως η πραγματικότητα μπορεί να θεωρηθεί η μεγαλύτερη ιστορία φαντασίας. Κάποια πράγματα που μπορεί να αντιμετωπίσεις στη ζωή μπορεί να σε εκπλήξουν τόσο πολύ (είτε ευχάριστα, είτε δυσάρεστα!)
που ούτε σε ταινία δεν περίμενες να δεις κάτι ανάλογο.
Όσον αφορά τον έρωτα (ναι, ξέρω όλο εκεί το γυρνάω) θεωρώ ότι οι έφηβες της γενιάς μου αντιμετωπίζουν σοβαρό πρόβλημα. Οι χολιγουντιανές ταινίες παρουσιάζουν ένα πρότυπο άνδρα ιδιαίτερα ανθυγιεινό και ένα είδος έρωτα αρρωστημένο. Ας πάρουμε ως παράδειγμα τα block-busters Twilight Series που δίνουν το παράδειγμα ενός χλωμού 107χρονου βρικόλακα που μοιάζει με 17 και μιας χαζοβιόλας που είναι και μοιάζει με 17(στην αρχή του βιβλίου).
Is it even legal? Όσο μοιάζεις νέος έχεις δικαιώματα δηλαδή? Τι να πουν οι λιγοστοί 107χρονοι που θα ήθελαν να περάσουν σίγουρα την τελευταία μέρα τους με μια 17χρονη.
Μην με παρεξηγήσετε. Μ' άρεσαν τα βιβλία, αλλά από κοινωνικής άποψης ... that's so wrong!
Για να μην μιλήσω για τα ηλίθια happy endings... Το χειρότερο για μια ταινία είναι να καταλαβαίνεις τι θα γίνει στο τέλος. Και ας είμαστε ειλικρινείς: happy endings are so predictable.
Δεν λέω βέβαια όλοι να πεθαίνουν στο τέλος αλλά είναι ωραίο να βλέπεις που και που κάτι διαφορετικό. Και για να τελειώσω θα κάνω μια καταγραφή αγαπημένων μου ταινιών που δεν είχαν ευτυχισμένο τέλος για τους πρωταγωνιστές ή για έναν από αυτούς. (I know, I'm a freak)
- Butterfly effect(2004)
- Σφραγισμένα χείλη(2008)
- Sixth Sense(1999)
- Corpse Bride(2005)
- Scissorhands(1990)
- Cadillac Records(2008)
- The Brother Bloom(2008)
- Pulp Fiction(1994)
- Finding Neverland(2004)
- Leon the Profesional(1994)
- Up in the air(2009)
- Into the wild(2007)
- Remember me(2010)
- The constant gardener(2005)
- Black Swan(2010)
- Moulin Rouge(2001)
Το ωραίο είναι ότι μπορεί κάποιος να μην θεωρεί κακό τέλος αυτό που θεωρώ εγώ αλλά το blog είναι δικό μου οπότε μην περιμένεις οπτιμισμό!
Comments
Post a Comment